وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ أَن يَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلَّا خَطَـًۭٔا ۚ وَمَن قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَـًۭٔا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍۢ مُّؤْمِنَةٍۢ وَدِيَةٌۭ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦٓ إِلَّآ أَن يَصَّدَّقُوا۟ ۚ فَإِن كَانَ مِن قَوْمٍ عَدُوٍّۢ لَّكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌۭ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍۢ مُّؤْمِنَةٍۢ ۖ وَإِن كَانَ مِن قَوْمٍۭ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُم مِّيثَـٰقٌۭ فَدِيَةٌۭ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ وَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍۢ مُّؤْمِنَةٍۢ ۖ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ تَوْبَةًۭ مِّنَ ٱللَّهِ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًۭا ٩٢
Ва мо кона ли муъминин ан яқтула муъминан илло хатао. Ва ман қатала муъминан хатаан фа таҳриру рақабати-м муъминати-в ва дияту-м мусалламатун ила аҳлиҳӣ илла ан яссаддақу. Фа ин кона мин қавмин ъадувви-л лакум ва ҳува муъминун фа таҳриру рақабати-м муъминаҳ. Ва ин кона мин қавмин байнакум ва байнаҳум-м мисоқун фа дияту-м мусалламатун ила аҳлиҳо ва таҳриру рақабати-м муъминаҳ. Фа ма-л лам яҷид фа сийому шаҳрайни мутатобиъайни тавбата-м миналлоҳ. Ва коналлоҳу Ъалиман ҳакимо.
Ва ҳеҷ муъминеро насазад, ки муъминеро бикушад, магар аз рӯи хато. Ва ҳар ки мусалмонеро аз рӯи хато бикушад, пас, ӯро лозим аст ғуломеро озод кунад, ки муъмин бошад ва ба сӯйи варасаи ӯ хунбаҳо расонад, магар он ки хунбаҳоро бахшанд. Ва агар кушташуда аз қавме бошад, ки барои шумо душман аст ва ҳол он ки кушташуда муъмин аст, пас, ғуломе озод кардан лозим аст, ки муъмин бошад. Ва агар муъмини мақтул аз қавме бошад, ки миёни шумо ва байни онҳо аҳднома аст, пас, лозим аст, ки ба сӯйи варасаи ӯ хунбаҳо расонида шавад ва як ғуломи мусалмон озод карда шавад. Пас, шахсе ки онро наёбад, пас вайро ду моҳи пай дар пай рӯза доштан лозим аст, (ин) барои қабули тавба аз ҷониби Аллоҳ аст. Ва Аллоҳ донову боҳикмат аст.
4:92