إِنَّ ٱلَّذِينَ تَوَفَّىٰهُمُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ ظَالِمِىٓ أَنفُسِهِمْ قَالُوا۟ فِيمَ كُنتُمْ ۖ قَالُوا۟ كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِى ٱلْأَرْضِ ۚ قَالُوٓا۟ أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ ٱللَّهِ وَٰسِعَةًۭ فَتُهَاجِرُوا۟ فِيهَا ۚ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ مَأْوَىٰهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَسَآءَتْ مَصِيرًا ٩٧
Инна-л лазина таваффоҳуму-л-малаикату золимӣ анфусиҳим қолу фима кунтум қолу кунно мустазъафина фи-л-арз. Қолу алам такун арзуллоҳи восиъатан фатуҳоҷиру фиҳо. Фа улаика маъвоҳум Ҷаҳаннаму ва саат масиро.
Ҳаройина, касоне, ки бар нафсҳои худ ситам кардаанд, дар ҳоле ки фариштагон рӯҳашонро мегиранд, (ба онҳо) гӯянд: «Шумо дар дунё ба чӣ ҳол будед?». Онҳо посух диҳанд: «Дар Замин нотавону бечора будем» (Фариштагон) гӯянд: «Оё Замини Аллоҳ васеъ набуд, то дар он ҳиҷрат мекардед?». Пас, он гурӯҳро ҷояшон Дӯзах аст. Ва он Дӯзах барои онҳо бозгашти бад аст,
4:97