ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانَت تَّأْتِيهِمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ فَكَفَرُوا۟ فَأَخَذَهُمُ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ قَوِىٌّۭ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ ٢٢
золика би аннаҳум конат таътӣҳим русулуҳум би-л-баййиноти фа кафару фа ахазаҳумуллоҳ. Иннаҳу Қавийюн Шадӣду-л-ъиҚоб
Ин (уҚубат) ба сабаби он аст, ки пайғамбарони онҳо бо нишонаҳои равшан ба назди онҳо меомаданд, пас, онҳо инкор мекарданду кофир мешуданд. Пас, Аллоҳ онҳоро гирифтор кард. БатаҳҚиҚ, Аллоҳ сахт уҚубаткунанда аст!
40:22