إِذْ جَآءَتْهُمُ ٱلرُّسُلُ مِنۢ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا تَعْبُدُوٓا۟ إِلَّا ٱللَّهَ ۖ قَالُوا۟ لَوْ شَآءَ رَبُّنَا لَأَنزَلَ مَلَـٰٓئِكَةًۭ فَإِنَّا بِمَآ أُرْسِلْتُم بِهِۦ كَـٰفِرُونَ ١٤
Из ҷаатҳуму-р-русулу мин байни айдӣҳим ва мин халфиҳим алла таъбуду иллаллоҳ. Қолу лав шаа Раббуна ла анзала малаикатан фа инна би ма урсилтум биҳӣ кафирун.
Чун ба онҳо пайғамбарон аз пеши онҳо ва аз паси онҳо омаданд, гуфтанд, ки «ибодат накунед, магар Аллоҳро», гуфтанд: «Агар Парвардигори мо мехост, албатта фариштагонро фурӯ мефиристод. Пас, ҳаройина, мо ба он чӣ шумо ҳамроҳи он фиристода шудаед, имон намеорем».
41:14