إِنَّ ٱلَّذِينَ قَالُوا۟ رَبُّنَا ٱللَّهُ ثُمَّ ٱسْتَقَـٰمُوا۟ تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا۟ وَلَا تَحْزَنُوا۟ وَأَبْشِرُوا۟ بِٱلْجَنَّةِ ٱلَّتِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ ٣٠
Инна-л-лазӣна Қолу Раббуналлоҳу суммастақому татаназзалу ъалайҳиму-л-малаикату алла тахофу ва ла таҳзану ва абширу би-л-Ҷаннати-л латӣ кунтум туъадун.
Албатта, ононе ки гуфтанд: «Парвардигори мо Аллоҳ аст», сипас, бар сухани худ устувор монданд, бар онҳо фариштагон фуруд меоянд (гӯянд) ки: «Матарсед ва ғамгин машавед ва хуш бошед, ба он Биҳиште, ки шуморо ба он ваъда дода мешуд, хушҳол шавед.»
41:30