وَلَوْ جَعَلْنَـٰهُ قُرْءَانًا أَعْجَمِيًّۭا لَّقَالُوا۟ لَوْلَا فُصِّلَتْ ءَايَـٰتُهُۥٓ ۖ ءَا۬عْجَمِىٌّۭ وَعَرَبِىٌّۭ ۗ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ هُدًۭى وَشِفَآءٌۭ ۖ وَٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرٌۭ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍۭ بَعِيدٍۢ ٤٤
Ва лав ҷаъалнаҳу Қуранан аъҷамийя-л ла Қолу лав ла фуссилат айатуҳ. А-ъҷамийю-в ва ъарабийй. Қул ҳува лил лазӣна аману ҳуда-в ва шифаъ. Ва-л-лазӣна ла юъминуна фи азаниҳим вақру-в ва ҳува ъалайҳим ъама. Улаика юнадавна мим маканин баъӣд.
Ва агар мехостем, Қуръонро (ба забони) аҷамӣ нозил мекардем, албатта, (кофирони араб) мегуфтанд: «Чаро оятҳои он (ба забони мо) баён карда нашуд?». Оё (Қуръон) аҷамӣ аст ва (мухотаб) арабӣ? Бигӯ: «Он (Қуръон) барои ононе ки имон оварданд, ҳидоят ва шифо аст. Ва барои ононе ки имон намеоваранд, дар гӯшҳояшон гаронӣ аст ва Қуръон барояшон кӯрӣ аст, наметавонанд ҳақро бинанд. Он ҷамоат (чунонанд, ки гӯё) аз ҷои дур овоз дода мешаванд.
41:44