وَلَوْ جَعَلْنَـٰهُ قُرْءَانًا أَعْجَمِيًّۭا لَّقَالُوا۟ لَوْلَا فُصِّلَتْ ءَايَـٰتُهُۥٓ ۖ ءَا۬عْجَمِىٌّۭ وَعَرَبِىٌّۭ ۗ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ هُدًۭى وَشِفَآءٌۭ ۖ وَٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرٌۭ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍۭ بَعِيدٍۢ ٤٤
Ва лав ҷаъалноҳу Қур-онан аъҷамийя-л ла Қолу лав ло фуссилат ойотуҳ. А-ъҷамийю-в ва ъарабийй. Қул ҳува лил лазӣна оману ҳуда-в ва шифаъ. Ва-л-лазӣна ло юъминуна фи озониҳим ваҚру-в ва ҳува ъалайҳим ъамо. Улаика юнодавна мим маконин баъӣд
Ва агар мехостем, Қуръонро (ба забони) аҷамӣ нозил мекардем, албатта, (кофирони араб) мегуфтанд: «Чаро оятҳои он (ба забони мо) баён карда нашуд?». Оё (Қуръон) аҷамӣ аст ва (мухотаб) арабӣ? Бигӯ: «Он (Қуръон) барои ононе ки имон оварданд, ҳидоят ва шифо аст. Ва барои ононе ки имон намеоваранд, дар гӯшҳояшон гаронӣ аст ва Қуръон барояшон кӯрӣ аст, наметавонанд ҳаҚро бинанд. Он ҷамоат (чунонанд, ки гӯё) аз ҷои дур овоз дода мешаванд.
41:44