۞ إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ ٱلسَّاعَةِ ۚ وَمَا تَخْرُجُ مِن ثَمَرَٰتٍۢ مِّنْ أَكْمَامِهَا وَمَا تَحْمِلُ مِنْ أُنثَىٰ وَلَا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِۦ ۚ وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكَآءِى قَالُوٓا۟ ءَاذَنَّـٰكَ مَا مِنَّا مِن شَهِيدٍۢ ٤٧
Илайҳи юрадду ъилму-с-соъаҳ. Ва мо тахруҷу мин самароти-м мин акмомиҳо ва мо таҳмилу мин унсо ва ло таЗаъу илло би ъилмиҳ. Ва явма юнодӣҳим айна шуракаӣ Қолу озаннока мо минно мин шаҳӣд
Илми вуҚӯи Қиёматро ба сӯи Аллоҳ ҳавола карда мешавад. Ва мевае аз ғилофи худ берун намеояд ва ҳеҷ зане ҳомила намешавад ва ҳамли худро намезояд, магар илми Аллоҳ онро иҳота дорад. Ва рӯзе ки Аллоҳ ононро нидо кунад, ки «куҷо ҳастанд ононе ки шарики Ман муҚаррар мекардед?». Гӯянд: «Мо бо бонги расо Туро хабар (шоҳиди) медиҳем, ки (ҳоло) ҳеҷ яке аз мо шарикеро барои Ту исботкунанда нест, (Мо ҳама яктопарастем)».
41:47