وَلَئِنْ أَذَقْنَـٰهُ رَحْمَةًۭ مِّنَّا مِنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَـٰذَا لِى وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةًۭ وَلَئِن رُّجِعْتُ إِلَىٰ رَبِّىٓ إِنَّ لِى عِندَهُۥ لَلْحُسْنَىٰ ۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍۢ ٥٠
Ва ла ин азақнаҳу раҳмата-м минна мин баъди Зарраа массатҳу ла яқуланна ҳаза лӣ ва ма азунну-с-саъата Қаимата-в ва ла ир-руҷиъту ила Рабби инна лӣ ъиндаҳу лал ҳусна. Фа ла нунаббианна-л-лазӣна кафару би ма ъамилу ва ла нузӣқаннаҳум-м мин ъазабин ғалӣз.
Ва агар ӯро меҳрубоние аз тарафи Худ, баъди сахтие, ки ба ӯ расида буд, бичашонем, албатта гӯяд: «Ин барои ман лоиқ аст ва намепиндорам Қиёмат барпо шавад ва агар ҳам ба сӯи Парвардигори худ бозгардонида шавам, албатта назди Ӯ ҳолати некӯ маро интизор аст». Пас, албатта, ононеро, ки кофир шуданд ба он чӣ мекарданд, огоҳ мегардонем ва албатта, онҳоро аз азоби дурушт бичашонем.
41:50