وَلَئِنْ أَذَقْنَـٰهُ رَحْمَةًۭ مِّنَّا مِنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَـٰذَا لِى وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةًۭ وَلَئِن رُّجِعْتُ إِلَىٰ رَبِّىٓ إِنَّ لِى عِندَهُۥ لَلْحُسْنَىٰ ۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍۢ ٥٠
Ва ла ин азаҚноҳу раҳмата-м минно мин баъди Зарраа массатҳу ла яҚуланна ҳозо лӣ ва ма азунну-с-соъата Қаимата-в ва ла ир-руҷиъту ило Рабби инна лӣ ъиндаҳу лал ҳусно. Фа ла нунаббианна-л-лазӣна кафару би мо ъамилу ва ла нузӣҚаннаҳум-м мин ъазобин ғалӣз
Ва агар ӯро меҳрубоние аз тарафи Худ, баъди сахтие, ки ба ӯ расида буд, бичашонем, албатта гӯяд: «Ин барои ман лоиҚ аст ва намепиндорам Қиёмат барпо шавад ва агар ҳам ба сӯи Парвардигори худ бозгардонида шавам, албатта назди Ӯ ҳолати некӯ маро интизор аст». Пас, албатта, ононеро, ки кофир шуданд ба он чӣ мекарданд, огоҳ мегардонем ва албатта, онҳоро аз азоби дурушт бичашонем.
41:50