وَوَصَّيْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ بِوَٰلِدَيْهِ إِحْسَـٰنًا ۖ حَمَلَتْهُ أُمُّهُۥ كُرْهًۭا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًۭا ۖ وَحَمْلُهُۥ وَفِصَـٰلُهُۥ ثَلَـٰثُونَ شَهْرًا ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةًۭ قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِىٓ أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ ٱلَّتِىٓ أَنْعَمْتَ عَلَىَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَىَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَـٰلِحًۭا تَرْضَىٰهُ وَأَصْلِحْ لِى فِى ذُرِّيَّتِىٓ ۖ إِنِّى تُبْتُ إِلَيْكَ وَإِنِّى مِنَ ٱلْمُسْلِمِينَ ١٥
Ва вассайна-л-инсона би волидайҳи иҳсоно. ҳамалатҳу уммуҳу курҳа-в ва ваЗаъатҳу курҳо. Ва ҳамлуҳу ва фисолуҳу салосуна шаҳро. ҳатта изо балаға ашуддаҳу ва балаға арбаъӣна санатан қола Рабби авзиъни ан ашкура ниъматака-л-лати анъамта ъалайя ва ъало волидайя ва ан аъмала солиҳан тарЗоҳу ва аслиҳ лӣ фӣ зуррийяти. Иннӣ тубту илайка ва иннӣ мина-л-муслимӣн
Ва инсонро амр кардем, то ки ба падару модари худ некӯӣ кунад. Зеро модар ӯро (дар батни худ) бо машаққат бардошт ва ӯро бо машаққат зоид. Ва муддати ҳамли ӯ ва ҷудо кардани ӯ аз шир сӣ (30) моҳ аст. Чун инсон ба камоли қуввати худ ва ба синни чиҳилсолагӣ расид, гуфт (бояд бигуяд): «Парвардигори ман, маро ба ин илҳом кун, ки неъмати туро, он неъмате, ки бар ман ва бар волидайни ман (аз шафқат) инъом кардаӣ, шукр кунам ва ин ки ба кори некӯ амал кунам, то ки ӯро биписандӣ. Ва барои ман дар авлодам салоҳият бахш. Албатта, ман ба сӯи Ту тавба (руҷӯъ) кардаам ва ман аз фармонбардоронам».
46:15