وَٱلَّذِى قَالَ لِوَٰلِدَيْهِ أُفٍّۢ لَّكُمَآ أَتَعِدَانِنِىٓ أَنْ أُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ ٱلْقُرُونُ مِن قَبْلِى وَهُمَا يَسْتَغِيثَانِ ٱللَّهَ وَيْلَكَ ءَامِنْ إِنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّۭ فَيَقُولُ مَا هَـٰذَآ إِلَّآ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ١٧
Ва-л-лазӣ қола ли валидайҳи уффи-л-лакума атаъиданини ан ухраҷа ва қад халати-л-қуруну мин қаблӣ ва ҳума ястағӣсаниллаҳа вайлака амин инна ваъдаллоҳи ҳаққун фа яқулу ма ҳаза илла асатӣру-л-аввалӣн.
Ва ононе ки ба падару модари худ гуфтанд: «Ӯф бар шумо». (аз ҳар дуйи шумо безорам), оё маро ваъда медиҳед, ки аз қабр бароварда мешавам, ҳол он ки гурӯҳи бисёр гузаштаанд?». Ва он ҳар ду фарёд кунанд ва бояд гӯянд: «Вой бар ту, ба Аллоҳ имон биёр, ки албатта ваъдаи Аллоҳ рост аст», Пас мегӯяд: «Нест ин ваъда, магар афсонаҳои пешиниён!»,
46:17