وَٱلَّذِى قَالَ لِوَٰلِدَيْهِ أُفٍّۢ لَّكُمَآ أَتَعِدَانِنِىٓ أَنْ أُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ ٱلْقُرُونُ مِن قَبْلِى وَهُمَا يَسْتَغِيثَانِ ٱللَّهَ وَيْلَكَ ءَامِنْ إِنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّۭ فَيَقُولُ مَا هَـٰذَآ إِلَّآ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ١٧
Ва-л-лазӣ қола ли волидайҳи уффи-л-лакума атаъидонини ан ухраҷа ва қад халати-л-қуруну мин қаблӣ ва ҳумо ястағӣсониллоҳа вайлака омин инна ваъдаллоҳи ҳаққун фа яқулу мо ҳоза илла асотӣру-л-аввалӣн
Ва ононе ки ба падару модари худ гуфтанд: «Ӯф бар шумо». (аз ҳар дуйи шумо безорам), оё маро ваъда медиҳед, ки аз қабр бароварда мешавам, ҳол он ки гурӯҳи бисёр гузаштаанд?». Ва он ҳар ду фарёд кунанд ва бояд гӯянд: «Вой бар ту, ба Аллоҳ имон биёр, ки албатта ваъдаи Аллоҳ рост аст», Пас мегӯяд: «Нест ин ваъда, магар афсонаҳои пешиниён!»,
46:17