وَلَقَدْ مَكَّنَّـٰهُمْ فِيمَآ إِن مَّكَّنَّـٰكُمْ فِيهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًۭا وَأَبْصَـٰرًۭا وَأَفْـِٔدَةًۭ فَمَآ أَغْنَىٰ عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ أَبْصَـٰرُهُمْ وَلَآ أَفْـِٔدَتُهُم مِّن شَىْءٍ إِذْ كَانُوا۟ يَجْحَدُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ٢٦
Ва лақад макканнаҳум фӣ маи-м макканнакум фӣҳи ва ҷаъална лаҳум самъа-в ва абсара-в ва аф-идатан фа ма ағна ъанҳум самъуҳум ва ла абсаруҳум ва ла аф-идатуҳум-м мин шай-ин из кану яҷҳадуна би айатиллаҳи ва ҳақа биҳим-м ма кану биҳӣ ястаҳзиун.
Ва батаҳқиқ, онҳоро дар он чиз чунон қудрат додем, ки шуморо дар он қудрат надодаем. Ва барои онҳо гӯш ва чашмҳо ва дилҳо додем, пас, аз онҳо на гӯшашон ва на чашмонашон ва на дилҳои онон чизеро беҳоҷат насохт. Зеро суханҳои Аллоҳро инкор мекарданд ва (ба сабаби) он чизе ки ба он истеҳзо мекарданд, онҳоро фаро гирифт.
46:26