وَإِذْ صَرَفْنَآ إِلَيْكَ نَفَرًۭا مِّنَ ٱلْجِنِّ يَسْتَمِعُونَ ٱلْقُرْءَانَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قَالُوٓا۟ أَنصِتُوا۟ ۖ فَلَمَّا قُضِىَ وَلَّوْا۟ إِلَىٰ قَوْمِهِم مُّنذِرِينَ ٢٩
Ва из сарафна илайка нафара-м мина-л-ҷинни ястамиъуна-л-Қур-ана фа ламма ҳаЗаруҳу қолу анситу. Фа ламма қуЗия валлав ила қавмиҳим-м мунзирӣн.
Ва (ёд кун) чун нафаре чанд аз ҷинро ба сӯи ту мутаваҷҷеҳ сохтем, то ин ки Қуръонро бишнаванд, пас, чун назди ӯ ҳозир шуданд (ба ҳамдигар) гуфтанд: «Хомӯш бошед» (то бишнавем). Пас, чун (қироъат) тамом шуд, ба сӯи қавми худ чун тарсдиҳанда бозгаштанд.
46:29