سَيَقُولُ لَكَ ٱلْمُخَلَّفُونَ مِنَ ٱلْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَآ أَمْوَٰلُنَا وَأَهْلُونَا فَٱسْتَغْفِرْ لَنَا ۚ يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِم مَّا لَيْسَ فِى قُلُوبِهِمْ ۚ قُلْ فَمَن يَمْلِكُ لَكُم مِّنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًۢا ۚ بَلْ كَانَ ٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًۢا ١١
Саяқулу лака-л-мухаллафуна мина-л-аъроби шағалатна амволуно ва аҳлуно фастағфир лано. Яқулуна би алсинатиҳим-м мо лайса фӣ қулубиҳим. Қул фа ма-а ямлику лакум-м миналлоҳи шай-ан ин арода бикум Зарран ав арода бикум нафъо. Бал коналлоҳу би мо таъмалуна хабӣро
Зуд аст (бозмондагон) аз бодиянишинони араб барои ту хоҳанд гуфт: «Машғул кард моро амволи мо ва аҳли мо, пас, барои мо талаби омурзиш кун!». Бо забонҳои худ он чиро мегӯянд, ки дар дилҳои онҳо нест. Бигӯ: «Агар Аллоҳ ба шумо зараре хоҳад ё ба шумо нафъе бихоҳад, пас, кист, ки битавонад барои шумо аз Аллоҳ чизеро (дафъ кунад)?». Балки Аллоҳ ба он чӣ мекунед, хабардор аст.
48:11