وَإِن طَآئِفَتَانِ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٱقْتَتَلُوا۟ فَأَصْلِحُوا۟ بَيْنَهُمَا ۖ فَإِنۢ بَغَتْ إِحْدَىٰهُمَا عَلَى ٱلْأُخْرَىٰ فَقَـٰتِلُوا۟ ٱلَّتِى تَبْغِى حَتَّىٰ تَفِىٓءَ إِلَىٰٓ أَمْرِ ٱللَّهِ ۚ فَإِن فَآءَتْ فَأَصْلِحُوا۟ بَيْنَهُمَا بِٱلْعَدْلِ وَأَقْسِطُوٓا۟ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُقْسِطِينَ ٩
Ва ин таифатани мина-л муъминӣнақтаталу фа аслиҳу байнаҳума. Фа им бағат иҳдаҳума ъала-л-ухро фақотилу-л-латӣ табғӣ ҳатта тафӣа ила амриллаҳ. Фа ин фаат фа аслиҳу байнаҳума би-л-ъадли ва ақситу. Инналлоҳа юҳиббу-л-муқситӣн.
Ва агар ду тоифае аз муъминон бо ҳам ҷанг кунанд, пас, миёни онҳо ислоҳ кунед. Пас, агар яке аз ин ду гурӯҳ бар дигаре таҷовуз кард, пас, бо гурӯҳи таҷовузгар ҷанг кунед, то ки ба сӯйи ҳукми Аллоҳ руҷӯъ кунад. Пас, агар (гурӯҳи таҷовузгар) руҷӯъ кард, пас, миёни онҳо баробар ислоҳ ва адл кунед. Батаҳқиқ, Аллоҳ адлкунандагонро дӯст медорад.
49:9