وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا۟ إِلَىٰ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ وَإِلَى ٱلرَّسُولِ قَالُوا۟ حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ ءَابَآءَنَآ ۚ أَوَلَوْ كَانَ ءَابَآؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْـًۭٔا وَلَا يَهْتَدُونَ ١٠٤
Ва иза қӣла лаҳум таъалав ила ма анзалаллоҳу ва ила-р-расули қолу ҳасбуна ма ваҷадна ъалайҳи абаана. А-ва лав кана абауҳум ла яъламуна шай-а-в ва ла яҳтадун.
Ва чун онҳоро гуфта шавад: «Ба сӯйи он чӣ Аллоҳ нозил кардааст ва ба сӯйи Расул биёед!», мегӯянд: «Он чӣ бар он падарҳо ва аҷдоди худро ёфтем, моро басандааст». Оё набуданд падар ва аҷдоди онҳо ҳеҷ чизро намедонистанд ва ҳидоят ёфта набуданд?!
5:104