فَإِنْ عُثِرَ عَلَىٰٓ أَنَّهُمَا ٱسْتَحَقَّآ إِثْمًۭا فَـَٔاخَرَانِ يَقُومَانِ مَقَامَهُمَا مِنَ ٱلَّذِينَ ٱسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ ٱلْأَوْلَيَـٰنِ فَيُقْسِمَانِ بِٱللَّهِ لَشَهَـٰدَتُنَآ أَحَقُّ مِن شَهَـٰدَتِهِمَا وَمَا ٱعْتَدَيْنَآ إِنَّآ إِذًۭا لَّمِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ ١٠٧
Фа ин ъусира ъала аннаҳумастаҳаққа исман фа ахарони яқумани мақомаҳума мина-л-лазӣна-с-таҳаққа ъалайҳиму-л-авлайани фа юқсимани биллаҳи ла шаҳадатуна аҳаққу мин шаҳадатиҳима ва маътадайна инна иза-л-ламина-з золимӣн.
Пас, агар маълум шуд, ки он ду гувоҳ гуноҳ (хиёнат)-еро касб кардаанд, пас, ба ҷойи онҳо (алайҳи гувоҳони аввал) ду гувоҳи дигар, аз касоне, ки ҳаққи онҳо пӯшида шудааст, аз ҳама бештар қариби майит бошанд, бархезанд, пас, он ду нафар ба Аллоҳ қасам хӯранд, ки: «Гувоҳии мо аз гувоҳии он ду росттар аст ва аз ҳад таҷовуз накардаем. Ба дурустӣ, ки он гоҳ мо аз ситамгарон бошем».
5:107