إِذْ قَالَ ٱللَّهُ يَـٰعِيسَى ٱبْنَ مَرْيَمَ ٱذْكُرْ نِعْمَتِى عَلَيْكَ وَعَلَىٰ وَٰلِدَتِكَ إِذْ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ ٱلْقُدُسِ تُكَلِّمُ ٱلنَّاسَ فِى ٱلْمَهْدِ وَكَهْلًۭا ۖ وَإِذْ عَلَّمْتُكَ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَٱلتَّوْرَىٰةَ وَٱلْإِنجِيلَ ۖ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ ٱلطِّينِ كَهَيْـَٔةِ ٱلطَّيْرِ بِإِذْنِى فَتَنفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًۢا بِإِذْنِى ۖ وَتُبْرِئُ ٱلْأَكْمَهَ وَٱلْأَبْرَصَ بِإِذْنِى ۖ وَإِذْ تُخْرِجُ ٱلْمَوْتَىٰ بِإِذْنِى ۖ وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ عَنكَ إِذْ جِئْتَهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ فَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْهُمْ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌۭ ١١٠
Из қолаллоҳу йа Ъӣсабна Марямазкур ниъматӣ ъалайка ва ъала валидатика из айя-т-тука би руҳи-л қудуси тукаллиму-н-наса фи-л-маҳди ва каҳла. Ва из ъалламтука-л-китаба ва-л-ҳикмата ва-т-Таврота ва-л-Инҷӣл. Ва из тахлуқу мина-т-тӣни ка ҳай-ати-т тайри би изнӣ фа танфуху фӣҳа фатакуну тайран би изнӣ. Ва тубриу-л-акмаҳа ва-л-абраса би изнӣ ва из тухриҷу-л-мавта би изнӣ. Ва из кафафту бани Исраӣла ъанка из ҷиътаҳум би-л-баййинати фақола-л лазӣна кафару минҳум ин ҳаза илла сиҳру-м мубӣн.
Чун Аллоҳ гуфт: «Эй Исо писари Марям, неъмати Маро бар хеш ва бар модари хеш ба ёд ор, чун туро ба Рӯҳу-л-қудс қувват додам, дар оғӯши гаҳвора ва дар миёнсолӣ ба мардум сухан мегуфтӣ ва чун Китобу ҳикмат (илм) ва Тавроту Инҷилро ба ту омӯхтам ва чун ба ҳукми Ман аз гил монанди шакли мурғ паррандае месохтӣ, пас, дар вай медамидӣ, пас, ба ҳукми Ман мурғе мешуд ва ба ҳукми Ман кӯри модарзодро ва песро беҳ мекардӣ ва чун мурдагонро ба ҳукми Ман(зинда) берун меовардӣ ва чун он гоҳ, ки назди онҳо муъҷизаҳо овардӣ, бани Исроилро аз осеб расонидани ту боздоштам, пас, аз онҳо касоне ки кофир шуданд, гуфтанд: «Нест, магар сеҳри ошкор!».
5:110