وَإِذْ قَالَ ٱللَّهُ يَـٰعِيسَى ٱبْنَ مَرْيَمَ ءَأَنتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ ٱتَّخِذُونِى وَأُمِّىَ إِلَـٰهَيْنِ مِن دُونِ ٱللَّهِ ۖ قَالَ سُبْحَـٰنَكَ مَا يَكُونُ لِىٓ أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِى بِحَقٍّ ۚ إِن كُنتُ قُلْتُهُۥ فَقَدْ عَلِمْتَهُۥ ۚ تَعْلَمُ مَا فِى نَفْسِى وَلَآ أَعْلَمُ مَا فِى نَفْسِكَ ۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّـٰمُ ٱلْغُيُوبِ ١١٦
Ва из қолаллоҳу йа Ъӣсабна Маряма а-анта қулта ли-н-наси-т-тахизунӣ ва уммия илаҳайни мин дуниллаҳ. Қола субҳанака ма якуну ли ан ақула ма лайса лӣ би ҳаққ. Ин кунту қултуҳу фақад ъалимтаҳ. Таъламу ма фӣ нафсӣ ва ла аъламу ма фӣ нафсик. Иннака Анта Ъалламу-л ғуйуб.
Ба ёд ор, чун Аллоҳ гуфт: «Эй Исо писари Марям! Оё ту ба мардум гуфтӣ, ки маро ва модари маро ба ҷуз Аллоҳ (-и ягона) ду худо бигиред?». Гуфт: «Ту пок ҳастӣ, маро сазовор нест, ки чунин сухане бигӯям, ки ҳаққи гуфтани онро надорам. Агар бошам, ки онро гуфта бошам, пас батаҳқиқ, Ту онро донистаӣ. Медонӣ он чӣ дар нафси ман аст ва намедонам он чӣ дар нафси Ту ҳаст. Ҳаройина, Ту донандаи розҳои ниҳон ҳастӣ.
5:116