مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَآ أَمَرْتَنِى بِهِۦٓ أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ رَبِّى وَرَبَّكُمْ ۚ وَكُنتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًۭا مَّا دُمْتُ فِيهِمْ ۖ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِى كُنتَ أَنتَ ٱلرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ ۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ شَهِيدٌ ١١٧
Ма қулту лаҳум илла ма амартанӣ биҳи аниъбудуллоҳа Раббӣ ва Раббакум. Ва кунту ъалайҳим шаҳӣда-м ма думту фӣҳим. Фа ламма таваффайтанӣ кунта Анта-р-рақӣба ъалайҳим. Ва Анта ъала кулли шай-ин Шаҳӣд.
Барои онҳо ман чизе нагуфтам, магар он чӣ маро фармудӣ, ки: «Аллоҳро, ки Парвардигори ман ва Парвардигори шумост, бипарастед». Ва, модоме ки дар миёни онҳо будам, бар онҳо гувоҳ будам, пас, ҳангоме ки Ту маро бардоштӣ, Ту Худ бар онҳо нигаҳбон будӣ ва Ту бар ҳама чиз хабардор ҳастӣ!
5:117