فَتَرَى ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ يُسَـٰرِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَىٰٓ أَن تُصِيبَنَا دَآئِرَ ةٌۭ ۚ فَعَسَى ٱللَّهُ أَن يَأْتِىَ بِٱلْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍۢ مِّنْ عِندِهِۦ فَيُصْبِحُوا۟ عَلَىٰ مَآ أَسَرُّوا۟ فِىٓ أَنفُسِهِمْ نَـٰدِمِينَ ٥٢
Фа тара-л лазина фӣ қулубиҳим маразу-й юсариъуна фӣҳим яқулуна нахша ан тусӣбана доираҳ. Фа ъасаллоҳу ай яътия би-л-фатҳи ав амрим мин ъиндиҳӣ фа юсбиҳу ъала ма асарру фи анфусиҳим надимӣн.
Пас, касоне, ки дар дилҳояшон мараз ҳаст, мебинӣ, ки дар дӯстии онҳо (яҳуд ва насоро) шитоб мекунанд ва мегӯянд: «Аз расидани гардиши замон метарсем». Пас, шояд, ки Аллоҳ аз назди Худ фатҳу нусрат ё кори дигареро биёрад, пас, бар он сухане ки дар нафсҳои худ пинҳон доштанд, пушаймон шаванд.
5:52