قُلْ هَلْ أُنَبِّئُكُم بِشَرٍّۢ مِّن ذَٰلِكَ مَثُوبَةً عِندَ ٱللَّهِ ۚ مَن لَّعَنَهُ ٱللَّهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ ٱلْقِرَدَةَ وَٱلْخَنَازِيرَ وَعَبَدَ ٱلطَّـٰغُوتَ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ شَرٌّۭ مَّكَانًۭا وَأَضَلُّ عَن سَوَآءِ ٱلسَّبِيلِ ٦٠
Қул ҳал унаббиукум би шарри-м мин залика масубатан ъиндаллоҳ. Ма-л лаъанаҳуллоҳу ва ғазиба ъалайҳи ва ҷаъала минҳуму-л-қирадата ва-л ханазӣра ва ъабада-т-тоғут. Улиика шарру-м макана-в ва азаллу ъан саваи-с-сабӣл.
Бигӯ: «Оё бо эътибори ҷазо назди Аллоҳ ба бадтар аз ин шуморо хабар диҳам?: Касонеанд, ки Аллоҳ онҳоро лаънат кардааст ва бар онҳо ғазаб намудааст ва баъзеи онҳоро бӯзинагон ва баъзеи онҳоро хукон гардонидааст ва касонеанд, ки шайтон (маъбуди ботил)-ро парастидаанд. Онҳо аз рӯйи мартаба (ва ҷойгоҳ) бадтаранд ва аз роҳи рост гумроҳтарин гурӯҳанд».
5:60