وَلَوْ أَنَّهُمْ أَقَامُوا۟ ٱلتَّوْرَىٰةَ وَٱلْإِنجِيلَ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِم مِّن رَّبِّهِمْ لَأَكَلُوا۟ مِن فَوْقِهِمْ وَمِن تَحْتِ أَرْجُلِهِم ۚ مِّنْهُمْ أُمَّةٌۭ مُّقْتَصِدَةٌۭ ۖ وَكَثِيرٌۭ مِّنْهُمْ سَآءَ مَا يَعْمَلُونَ ٦٦
Ва лав аннаҳум ақому-т Таврота ва-л-Инҷӣла ва ма унзила илайҳим-м ми-р Раббиҳим ла акалу мин фавқиҳим ва мин таҳти арҷулиҳим. Минҳум уммату-м муқтасидаҳ. Ва касӣру-м минҳум саа ма яъмалун.
Ва агар онҳо (ҳукми) Таврот ва Инҷилро ва он чӣ аз ҷониби Парвардигорашон бар онҳо нозил шуд, барпо медоштанд, албатта, аз болои худ ва аз зери пойҳои худ(рӯзӣ), мехӯрданд. Аз миёни онҳо гурӯҳе миёнарав ҳаст, вале бисёре аз онҳо он чӣ мекунанд, бад чизе аст.
5:66