لَقَدْ كَفَرَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓا۟ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْمَسِيحُ ٱبْنُ مَرْيَمَ ۖ وَقَالَ ٱلْمَسِيحُ يَـٰبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ رَبِّى وَرَبَّكُمْ ۖ إِنَّهُۥ مَن يُشْرِكْ بِٱللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِ ٱلْجَنَّةَ وَمَأْوَىٰهُ ٱلنَّارُ ۖ وَمَا لِلظَّـٰلِمِينَ مِنْ أَنصَارٍۢ ٧٢
Лақад кафара-л-лазӣна қолу инналлоҳа ҳува-л-Масӣҳубну Марям. Ва қола-л-Масӣҳу йа бани Исроилаъбудуллоҳа Раббӣ ва Раббакум. Иннаҳу ма-й юшрик биллаҳи фа қад ҳаррамаллоҳу ъалайҳи-л Ҷанната ва маъваҳу-н-нару ва ма ли-з-золимӣна мин ансор.
Ҳаройина, касоне ки кофир шудаанд, гуфтанд: «Ба дурустӣ ки Аллоҳ ҳамон Исо писари Марям аст». Ва (ҳол он ки) Исо гуфта буд: «Эй бани Исроил, (зотеро, ки Ӯ) Парвардигори ман ва Парвардигори шумост, парастиш кунед!». Ҳаройина, касе ки ба Аллоҳ шарик қарор диҳад, пас, батаҳқиқ, Аллоҳ бар вай Биҳиштро ҳаром кардааст ва ҷойи ӯ Дӯзах аст. Ва ситамкоронро ҳеҷ ёридиҳандае нест.
5:72