يَوْمَ تَرَى ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ يَسْعَىٰ نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَـٰنِهِم بُشْرَىٰكُمُ ٱلْيَوْمَ جَنَّـٰتٌۭ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَا ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ١٢
Явма тара-л-муъминӣна ва-л-муъминати ясъа нуруҳум байна айдӣҳим ва би айманиҳим бушрокуму-л явма ҷаннатун таҷрӣ мин таҳтиҳа-л-анҳару холидӣна фӣҳа. залика ҳува-л-фавзу-л-ъазӣм.
Рӯзе ки мардони муъмин ва занони муъминаро бубинӣ, ки нури онҳо пеши рӯи онҳо ва ба тарафҳои рости онҳо мешитобад, (ба онҳо гуфта мешавад): «Имрӯз шуморо мужда бод, шуморост бӯстонҳое, ки зери онҳо ҷӯйҳо мераванд, (ки) дар он ҷовидон бошанд», ин комёбии бузург аст.
57:12