يَوْمَ يَقُولُ ٱلْمُنَـٰفِقُونَ وَٱلْمُنَـٰفِقَـٰتُ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱنظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِن نُّورِكُمْ قِيلَ ٱرْجِعُوا۟ وَرَآءَكُمْ فَٱلْتَمِسُوا۟ نُورًۭا فَضُرِبَ بَيْنَهُم بِسُورٍۢ لَّهُۥ بَابٌۢ بَاطِنُهُۥ فِيهِ ٱلرَّحْمَةُ وَظَـٰهِرُهُۥ مِن قِبَلِهِ ٱلْعَذَابُ ١٣
Явма яқулу-л-мунафиқуна ва-л-мунафиқоту лил лазӣна аманунзуруна нақтабис мин-н-нурикум қӣларҷиъу вароакум фалтамису нуран фа Зуриба байнаҳум би сури-л лаҳу бабун батинуҳу фӣҳи-р раҳмату ва заҳируҳу мин қибалиҳи-л-ъазаб.
Рӯзе, ки мардони мунофиқ ва занони мунофиқа ба касоне, ки имон оварданд, мегӯянд: «Интизории мо бикашед, то аз нури шумо равшанӣ бигирем!». Гуфта шавад: «Ба ақиб(-и дунё) худ бозгардед, пас равшаниро биҷӯед». «Пас, дар миёни онҳо деворе зада мешавад, ки онро дарвоза бошад, дар дохили ӯ раҳмат аст ва аз тарафи беруни он девор азоб аст.
57:13