يُنَادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُن مَّعَكُمْ ۖ قَالُوا۟ بَلَىٰ وَلَـٰكِنَّكُمْ فَتَنتُمْ أَنفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَٱرْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ ٱلْأَمَانِىُّ حَتَّىٰ جَآءَ أَمْرُ ٱللَّهِ وَغَرَّكُم بِٱللَّهِ ٱلْغَرُورُ ١٤
Юнадунаҳум алам наку-м маъакум қолу бала ва лакиннакум фатантум анфусакум ва тараббастум вартабтум ва ғарраткуму-л-аманийю ҳатта ҷаа амруллоҳи ва ғарракум биллаҳи-л-ғарур.
Нидо кунанд мунофиқон мусалмононро: «Оё мо (дар дунё) ҳамроҳи шумо набудем?». Гӯянд: «Оре, валекин шумо нафсҳои худро дар бало андохтед ва (барои мусалмонон) интизори ҳодисаҳои нохуш будед ва дар (кори мусалмонҳо) шакку шубҳа кардед ва шуморо орзуҳо фирефта карданд, то он ки ҳукми Аллоҳ расид ва шайтони фиребанда шуморо ба (карами) Аллоҳ фиреб дод!
57:14