ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِم بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيسَى ٱبْنِ مَرْيَمَ وَءَاتَيْنَـٰهُ ٱلْإِنجِيلَ وَجَعَلْنَا فِى قُلُوبِ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُ رَأْفَةًۭ وَرَحْمَةًۭ وَرَهْبَانِيَّةً ٱبْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَـٰهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ٱبْتِغَآءَ رِضْوَٰنِ ٱللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۖ فَـَٔاتَيْنَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ ۖ وَكَثِيرٌۭ مِّنْهُمْ فَـٰسِقُونَ ٢٧
Сумма қаффайна ъала асариҳим би русулина ва қаффайна би Ъӣсабни Маряма ва атайаҳу-л-Инҷӣла ва ҷаъална фӣ қулуби-л-лазӣна-т-табаъуҳу раъфата-в ва раҳмата-в ва раҳбанийятан-ибтадаъуҳа ма катабнаҳа ъалайҳим иллабтиғоа риЗванилаҳи фа ма раъавҳа ҳаққа риъаятиҳа. Фа атайна-л-лазӣна аману минҳум аҷраҳум. Ва касӣру-м минҳум фасиқун.
Баъд аз пою қадамҳои онҳо пайғамбарони Худро фиристодем ва Исо писари Марямро аз пайи онҳо фиристодем ва ӯро «Инҷил» додем ва дар дилҳои пайравони ӯ нармӣ ва меҳрубонӣ ва тарки дунёро ниҳодем. Ва Мо раҳбониятеро, ки онҳо нав пайдо карда буданд, бар онҳо фарз нагардонида будем, лекин барои хушнудии Аллоҳ онро худашон ихтироъ карданд. Пас, онро, чуноне ки ҳаққи риояи он буд, риоя накарданд. Пас, ононеро ки имон оварданд, подошашонро додем ва бисёре аз онҳо фармонбардор нестанд.
57:27