وَأَقْسَمُوا۟ بِٱللَّهِ جَهْدَ أَيْمَـٰنِهِمْ لَئِن جَآءَتْهُمْ ءَايَةٌۭ لَّيُؤْمِنُنَّ بِهَا ۚ قُلْ إِنَّمَا ٱلْـَٔايَـٰتُ عِندَ ٱللَّهِ ۖ وَمَا يُشْعِرُكُمْ أَنَّهَآ إِذَا جَآءَتْ لَا يُؤْمِنُونَ ١٠٩
Ва ақсаму биллаҳи ҷаҳда айманиҳим ла ин ҷаатҳум аяту-л ла юъминунна биҳа. Қул иннама-л-айату ъиндаллоҳ. Ва ма юшъирукум аннаҳа иза ҷаат ла юъминун.
Ва ба Аллоҳ бо таъкидтарин савгандҳои худ қасамҳо мехӯранд, ки агар барояшон нишона (муъҷиза)-е меомад, ҳаройина, ба он имон меоварданд. Бигӯ: «Ҷуз ин нест, ки нишонаҳо назди Худост ва (эй мусалмонон) шуморо чӣ хабардор сохтааст? (Оё намедонед, ки агар) он нишонаҳо биёянд (ҳам), онҳо (аз шиддати куфрашон) имон намеоранд?
6:109