وَإِذَا جَآءَتْهُمْ ءَايَةٌۭ قَالُوا۟ لَن نُّؤْمِنَ حَتَّىٰ نُؤْتَىٰ مِثْلَ مَآ أُوتِىَ رُسُلُ ٱللَّهِ ۘ ٱللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُۥ ۗ سَيُصِيبُ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ صَغَارٌ عِندَ ٱللَّهِ وَعَذَابٌۭ شَدِيدٌۢ بِمَا كَانُوا۟ يَمْكُرُونَ ١٢٤
Ва иза ҷаатҳум аятун қолу лан-н-нуъмина ҳатта нуъта мисла ма утия русулуллоҳ. Аллоҳу аъламу ҳайсу яҷъалу рисалатаҳ. Саюсӣбу-л-лазӣна аҷраму сағорун ъиндаллоҳи ва ъазабун шадӣдун би ма кану ямкурун.
Ва чун наздашон ояте ояд, мегӯянд: «Мо ҳаргиз имон намеорем, то он ки моро монанди он чӣ расулони Худоро дода шуд, дода шавад». Аллоҳ беҳтар медонад он мавқеъеро, ки пайғамбарҳои Худро он ҷо мефиристад. Ба зудӣ ононеро, ки назди Аллоҳ гунаҳкоранд, ба сабаби он ки макр мекарданд, азоби сахт хоҳад расид.
6:124