وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًۭا يَـٰمَعْشَرَ ٱلْجِنِّ قَدِ ٱسْتَكْثَرْتُم مِّنَ ٱلْإِنسِ ۖ وَقَالَ أَوْلِيَآؤُهُم مِّنَ ٱلْإِنسِ رَبَّنَا ٱسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍۢ وَبَلَغْنَآ أَجَلَنَا ٱلَّذِىٓ أَجَّلْتَ لَنَا ۚ قَالَ ٱلنَّارُ مَثْوَىٰكُمْ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۗ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌۭ ١٢٨
Ва явма яҳшуруҳум ҷамӣъа-й йа маъшара-л-ҷинни қадистаксартум-м мина-л-инс. Ва қола авлийауҳум-м мина-л-инси Раббанастамтаъа баъЗуна би баъЗи-в ва балағна аҷалана-л-лази аҷҷалта лана. Қола-н нару масвакум холидӣна фӣҳа илла ма шааллоҳ. Инна Раббака ҳакӣмун Ъалӣм.
Ва рӯзе ки онҳоро ҳама як ҷо Худованд ҷамъ кунад, он гоҳ хоҳад фармуд: «Эй гурӯҳи ҷиниён, дарҳақиқат, аз одамиён тобеони худро бисёр гирифтед!» ва дӯстонашон аз одамиён хоҳанд гуфт: «Эй Парвардигори мо, баъзеи мо аз баъзе баҳраманд шуд ва расидем ба он миъоду ваъдаи худ, ки барои мо муайян карда будӣ». (Аллоҳ) гӯяд: «Оташ ҷойи шумост, дар он ҷовидон бошед, магар модоме ки (дар ҳаққи аҳли наҷот) Аллоҳ бихоҳад». Ҳаройина, Парвардигори ту соҳибҳикмату доност.
6:128