وَقَالُوا۟ مَا فِى بُطُونِ هَـٰذِهِ ٱلْأَنْعَـٰمِ خَالِصَةٌۭ لِّذُكُورِنَا وَمُحَرَّمٌ عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِنَا ۖ وَإِن يَكُن مَّيْتَةًۭ فَهُمْ فِيهِ شُرَكَآءُ ۚ سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ ۚ إِنَّهُۥ حَكِيمٌ عَلِيمٌۭ ١٣٩
Ва қолу ма фӣ бутуни ҳазиҳи-л-анъами холисату-л ли зукурина ва муҳаррамун ъала азваҷина. Ва ий якум майтатан фа ҳум фӣҳи шуракаъ. Са яҷзӣҳим васфаҳум. Иннаҳу ҳакӣмун Ъалӣм.
Ва гуфтанд: «Он чӣ ки дар шиками ин чаҳорпоён ҳаст, хос барои мардони мост ва барои занҳои мо ҳаром аст». Ва агар мурда бошад, пас, ҳама дар хӯрдани он шариканд. Зуд аст, ки (Худо) онҳоро ба ин гуна сифаткунияшон ҷазо хоҳад дод. Ҳаройина, Ӯ таъоло соҳиби ҳикмат ва (бисёр) доност.
6:139