۞ وَهُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَ جَنَّـٰتٍۢ مَّعْرُوشَـٰتٍۢ وَغَيْرَ مَعْرُوشَـٰتٍۢ وَٱلنَّخْلَ وَٱلزَّرْعَ مُخْتَلِفًا أُكُلُهُۥ وَٱلزَّيْتُونَ وَٱلرُّمَّانَ مُتَشَـٰبِهًۭا وَغَيْرَ مُتَشَـٰبِهٍۢ ۚ كُلُوا۟ مِن ثَمَرِهِۦٓ إِذَآ أَثْمَرَ وَءَاتُوا۟ حَقَّهُۥ يَوْمَ حَصَادِهِۦ ۖ وَلَا تُسْرِفُوٓا۟ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُحِبُّ ٱلْمُسْرِفِينَ ١٤١
Ва Ҳува-л-лази аншаа ҷаннати-м маърушати-в ва ғайра маърушати-в ва-н-нахла ва-з-заръа мухталифан укулуҳу ва-з зайтуна ва-р-руммана муташабиҳа-в ва ғайра муташабиҳ. Кулу мин самариҳи иза асмара ва ату ҳаққаҳу явма ҳасодиҳӣ ва ла тусрифу. Иннаҳу ла юҳиббу-л-мусрифӣн.
Ва Ӯ Зотест, ки боғҳоеро, ки бар пояҳо бардошта мешаванд ва бӯстонҳои ғайри бардошташуда бар пояҳоро пайдо кард ва дарахтони хурмо ва зироат ва зайтун ва анорро пайдо кард, ки меваҳояшон ҳархелаанд, монанди якдигар ва ғайри монанди якдигар. Чун мева оранд, аз меваҳояшон бихӯред ва ҳаққи он (закот)-ро рӯзи дарави он адо кунед. Ва исроф (харҷи беҳуда) накунед. Ҳаройина, Ӯ беҷо харҷкунандагонро дӯст надорад.
6:141