۞ قُلْ تَعَالَوْا۟ أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ ۖ أَلَّا تُشْرِكُوا۟ بِهِۦ شَيْـًۭٔا ۖ وَبِٱلْوَٰلِدَيْنِ إِحْسَـٰنًۭا ۖ وَلَا تَقْتُلُوٓا۟ أَوْلَـٰدَكُم مِّنْ إِمْلَـٰقٍۢ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ ۖ وَلَا تَقْرَبُوا۟ ٱلْفَوَٰحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ ۖ وَلَا تَقْتُلُوا۟ ٱلنَّفْسَ ٱلَّتِى حَرَّمَ ٱللَّهُ إِلَّا بِٱلْحَقِّ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّىٰكُم بِهِۦ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ١٥١
Қул таъалав атлу ма ҳаррама Раббукум ъалайкум алла тушрику биҳӣ шай-ав ва би-л-валидайни иҳсана-в ва ла тақтулу авладакум-м мин имлақ. Наҳну нарзуқукум ва иййаҳум. Ва ла тақрабу-л-фаваҳиша ма заҳара минҳа ва ма батан. Ва ла тақтулу-н нафса-л-латӣ ҳаррамаллоҳу илла би-л-ҳаққ. заликум ва-с-сокум биҳӣ лаъаллакум таъқилун.
Бигӯ: «Биёед, то он чӣ Парвардигоратон бар шумо ҳаром ҳукм кардааст, бихонам: (он) ин аст, ки ба Ӯ чизеро шарик ҳисоб накунед ва бо волидайн накӯӣ кунед ва фарзандони худро аз (хавфи) фақр ба қатл нарасонед. Мо шуморо ва онҳоро рӯзӣ медиҳем ва ба беҳаёиҳо, он чӣ зоҳир бошад ва он чи пӯшида бошад, наздик машавед. Ва ҳеҷ инсонро, ки Аллоҳ (хуни онро) ҳаром сохта аст, макушед, магар ба ҳақ. Инҳост, он чӣ ки Аллоҳ ба иҷрои он шуморо супориш карда аст. Бошад, ки шумо ақлҳоятонро кор фармоед.
6:151