قَدْ خَسِرَ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِلِقَآءِ ٱللَّهِ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَتْهُمُ ٱلسَّاعَةُ بَغْتَةًۭ قَالُوا۟ يَـٰحَسْرَتَنَا عَلَىٰ مَا فَرَّطْنَا فِيهَا وَهُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزَارَهُمْ عَلَىٰ ظُهُورِهِمْ ۚ أَلَا سَآءَ مَا يَزِرُونَ ٣١
Қад хасира-л лазӣна каззабу би лиқаиллаҳ. ҳатта иза ҷиатҳуму-с-саъату бағтатан қолу йа ҳасратана ъала ма фарратна фӣҳа ва ҳум яҳмилуна авзараҳум ъала зуҳуриҳим. Ала саа ма язирун.
Ононе ки мулоқоти бо Худоро дурӯғ ҳисобиданд, дарҳақиқат зиён карданд. Чун онҳоро қиёмат ногаҳон биёяд, гӯянд: «Эй ҳасрат бар мо, бар он чӣ, ки дар ҳаёти дунё кӯтоҳӣ кардем». Ва онҳо гуноҳони худро бар китфҳои худ бардоранд. Огоҳ шавед, бад чиз аст он чиро, ки бардоштаанд!
6:31