وَحَآجَّهُۥ قَوْمُهُۥ ۚ قَالَ أَتُحَـٰٓجُّوٓنِّى فِى ٱللَّهِ وَقَدْ هَدَىٰنِ ۚ وَلَآ أَخَافُ مَا تُشْرِكُونَ بِهِۦٓ إِلَّآ أَن يَشَآءَ رَبِّى شَيْـًۭٔا ۗ وَسِعَ رَبِّى كُلَّ شَىْءٍ عِلْمًا ۗ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ ٨٠
Ва ҳаҷҷаҳу қавмуҳ. Қола атуҳаҷҷунни филлаҳи ва қад ҳадан. Ва ла ахофу ма тушрикуна биҳи илла ай яшаа Раббӣ шай-а. Васиъа Раббӣ кулла шай-ин ъилма. А-фала татазаккарун.
Ва қавмаш бо ӯ ҳуҷҷатронӣ карданд, гуфт: «Оё дар ваҳдонияти Аллоҳ бо ман ҷидол мекунед ва ҳол он ки Ӯ маро ҳидоят кардааст? Ва аз он чӣ шумо ба Аллоҳ ширк муқаррар мекунед, наметарсам. Магар ин ки Парвардигори ман чизеро ба ман ирода кунад. Ва илми Парвардигори ман ҳама чизро иҳота кардааст, чаро панд намегиред?
6:80