وَتِلْكَ حُجَّتُنَآ ءَاتَيْنَـٰهَآ إِبْرَٰهِيمَ عَلَىٰ قَوْمِهِۦ ۚ نَرْفَعُ دَرَجَـٰتٍۢ مَّن نَّشَآءُ ۗ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌۭ ٨٣
Ва тилка ҳуҷҷатуна атайнаҳа Иброҳӣма ъала қавмиҳ. Нарфаъу дараҷати-м ма-н-нашаа. Инна Раббака ҳакӣмун Ъалӣм.
Ва ин аст ҳуҷҷати Мо, ки ба Иброҳим додем, то дар баробари қавми худ онро ҳуҷҷат гирад, (ки Ситора, Моҳ, Офтоб салоҳияти Худо буданро надоранд). Баланд мекунем мартабаи касеро, ки мехоҳем, ҳаройина, Парвардигори ту ҳакиму доност.
6:83