قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌۭ فِىٓ إِبْرَٰهِيمَ وَٱلَّذِينَ مَعَهُۥٓ إِذْ قَالُوا۟ لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَءَٰٓؤُا۟ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ ٱلْعَدَٰوَةُ وَٱلْبَغْضَآءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ وَحْدَهُۥٓ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ أَمْلِكُ لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍۢ ۖ رَّبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ ٱلْمَصِيرُ ٤
Қад канат лакум усватун ҳасанатун фи Иброҳӣма ва-л лазӣна маъаҳу из қолу ли қавмиҳим инна бураау минкум ва мим ма таъбудуна мин дуниллаҳи кафарна бикум ва бада байнана ва байнакуму-л-ъадавату ва-л бағЗоу абадан ҳатта туъмину биллаҳи ваҳдаҳу илла қавла Иброҳӣма ли абӣҳи ла астағфиранна лака ва ма амлику лака миналлоҳи мин шайъ. Раббана ъалайка таваккална ва илайка анабна ва илайка-л-масӣр.
Албатта, барои шумо дар пайравӣ ба Иброҳим ва ононе ки ҳамроҳи ӯ буданд, пайравии нек ҳаст. Чун қавми худро гуфтанд: «Албатта, мо аз шумо ва аз он чӣ шумо ба ғайри Худо мепарастед, безорем. Мо инкоркунандаи шумо ҳастем ва байни мо ва байни шумо ҳамеша душманӣ ва буғзҳо то вақте ки ба Худованди якка ва ягона имон оред, побарҷост, ғайри қавли Иброҳим, ки ба падари худ гуфт: «Албатта барои ту омурзиш талаб мекунам ва аз Худованд барои ту чизеро молик нестам». Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори мо, бар Ту таваккул кардем ва ба сӯйи Ту бозгаштем ва бозгашт(-и ҳама) ба суйи Туст.
60:4