ذَٰلِكَ بِأَنَّهُۥ كَانَت تَّأْتِيهِمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ فَقَالُوٓا۟ أَبَشَرٌۭ يَهْدُونَنَا فَكَفَرُوا۟ وَتَوَلَّوا۟ ۚ وَّٱسْتَغْنَى ٱللَّهُ ۚ وَٱللَّهُ غَنِىٌّ حَمِيدٌۭ ٦
Залика би аннаҳу канат таътӣҳим русулуҳум би-л-баййинати фа қолу абашару-й яҳдунана фа кафару ва таваллав. Вастағналлоҳ. Валлоҳу Ғанийюн ҳамӣд.
Ин (азоб) ба сабаби он аст, ки расулҳояшон бо нишонаҳо (муъҷизаҳо)-и равшан пеши онҳо меомаданд, пас гуфтанд: «Оё одамиён моро роҳнамоӣ мекунанд?» Пас, кофир шуданд ва рӯйи гардониданд. Ва Аллоҳ аз имон овардани онҳо бениёз аст ва Аллоҳ тавонову ҳамдгуфташуда аст.
64:6