يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ ٱلنِّسَآءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا۟ ٱلْعِدَّةَ ۖ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ رَبَّكُمْ ۖ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنۢ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّآ أَن يَأْتِينَ بِفَـٰحِشَةٍۢ مُّبَيِّنَةٍۢ ۚ وَتِلْكَ حُدُودُ ٱللَّهِ ۚ وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ ٱللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُۥ ۚ لَا تَدْرِى لَعَلَّ ٱللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَٰلِكَ أَمْرًۭا ١
Йа айюҳа-н-набийю иза таллақтуму-н-нисаа фаталлиқуҳунна ли ъиддатиҳинна ва аҳсу-л-ъиддаҳ. Ва-т-тақуллоҳа Раббакум. Ла тухриҷуҳунна мин буйутиҳинна ва ла яхруҷна илла ан яътӣна би фаҳишати-м мубаййинаҳ. Ва тилка ҳудудуллоҳ. Ва ма-й ятаъадда ҳудудаллоҳи фа қад залама нафсаҳ. Ла тадрӣ лаъаллаллоҳа юҳдису баъда залика амро.
Эй Пайғамбар, чун хостед занонро талоқ диҳед, пас, онҳоро дар (оғози) иддаи онҳо, (ки туҳри баъди моҳиёнаи онҳост) талоқ диҳед ва иддаро шумор кунед (ба ҳисоб гиред)! Ва аз Аллоҳ битарсед, ки Рабби шумост! берун макунед онҳоро аз хонаҳояшон! Ва онҳо низ бояд хориҷ нашаванд, магар ин ки кори беҳаёиро ошкоро ба амал оранд. Ва ин ҳадҳои муқарраркардаи Аллоҳ аст. Ва ҳар кӣ аз ҳудуди (муайянкардаи) Аллоҳ таҷовуз кунад, пас, батаҳқиқ, бар худ зулм кардааст. Ҳеҷ кас намедонад, шояд баъд аз (идда нишастан дар хонаи шавҳари худ) Аллоҳ кори наверо пайдо кунад.
65:1