فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فَارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍۢ وَأَشْهِدُوا۟ ذَوَىْ عَدْلٍۢ مِّنكُمْ وَأَقِيمُوا۟ ٱلشَّهَـٰدَةَ لِلَّهِ ۚ ذَٰلِكُمْ يُوعَظُ بِهِۦ مَن كَانَ يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۚ وَمَن يَتَّقِ ٱللَّهَ يَجْعَل لَّهُۥ مَخْرَجًۭا ٢
Фа изо балағна аҷалаҳунна фа амсикуҳунна би маъруфин ав фориқуҳунна би маъруфи-в ва ашҳиду зава-й ъадли-м миuкум ва ақӣму-ш-шаҳодата лиллоҳ. золикум йуъазу биҳӣ маu кона юъмину биллоҳи ва-л явми-л-охир. Ва ма-н яттақиллоҳа яҷъал лаҳу махраҷо
Пас, чун иддаи занон ба меъоди худ бирасад, пас, онҳоро бар ваҷҳи писандида нигоҳ доред ё бар ваҷҳи писандида онҳоро ҷудо кунед ва аз байни худатон ду соҳибони адлро шоҳид бигиред ва барои Худо шаҳодатро росту дуруст адо кунед. Ба ин ҳукм касеро панд дода мешавад, ки ба Аллоҳ ва ба рӯзи охират имон дорад. Ва ҳар кӣ аз Аллоҳ битарсад, барои ӯ халосгоҳе падид орад-
65:2