وَٱلَّـٰٓـِٔى يَئِسْنَ مِنَ ٱلْمَحِيضِ مِن نِّسَآئِكُمْ إِنِ ٱرْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلَـٰثَةُ أَشْهُرٍۢ وَٱلَّـٰٓـِٔى لَمْ يَحِضْنَ ۚ وَأُو۟لَـٰتُ ٱلْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَن يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ ۚ وَمَن يَتَّقِ ٱللَّهَ يَجْعَل لَّهُۥ مِنْ أَمْرِهِۦ يُسْرًۭا ٤
Ва-л-лаи яисна мина-л-маҳӣЗи мин-н нисаикум иниртабтум фа ъиддатуҳунна саласату ашҳури-в ва-л-лаи лам яҳиЗн. Ва улату-л-аҳмали аҷалуҳунна ан яЗаъна ҳамлаҳунн. Ва ма-й яттақиллоҳа яҷъал лаҳу мин амриҳӣ юсро.
Ва, агар занони шумо аз ҳайз ноумед шуданду, ба шубҳа афтодед, пас, иддаи онҳо се моҳ аст ва ҳамчунон аст заноне, ки ҳайз намебинанд. Ва иддаи занони ҳомиладор ин аст, ки ҳамлашонро бизоянд. Ва ҳар ки аз Худо битарсад, Худо барои ӯ дар кораш осонӣ падид орад.
65:4