لِيُنفِقْ ذُو سَعَةٍۢ مِّن سَعَتِهِۦ ۖ وَمَن قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُۥ فَلْيُنفِقْ مِمَّآ ءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ۚ لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَآ ءَاتَىٰهَا ۚ سَيَجْعَلُ ٱللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍۢ يُسْرًۭا ٧
Ли юuфиқ зу саъати-м миu саъатиҳ. Ва маu қудира ъалайҳи ризқуҳу фа-л юuфиқ мим ма отоҳуллоҳ. Ло юкаллифуллоҳу нафсан илло ма отоҳо. Саяҷъалуллоҳу баъда ъусри-н юсро
Бояд, ки шахси доро аз дороии худ нафақа кунад. Ва шахсе, ки бар ӯ ризқашро танг карда шудааст, пас, бояд, ки аз он чӣ, ки Аллоҳ ӯро додааст, нафақа диҳад, Аллоҳ ҳеҷ нафсеро такаллуф намекунад, магар ба миқдори он чӣ ки ӯро додааст. Зуд аст, ки Аллоҳ баъд аз сахтӣ осониро падид орад.
65:7