وَإِذْ أَسَرَّ ٱلنَّبِىُّ إِلَىٰ بَعْضِ أَزْوَٰجِهِۦ حَدِيثًۭا فَلَمَّا نَبَّأَتْ بِهِۦ وَأَظْهَرَهُ ٱللَّهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهُۥ وَأَعْرَضَ عَنۢ بَعْضٍۢ ۖ فَلَمَّا نَبَّأَهَا بِهِۦ قَالَتْ مَنْ أَنۢبَأَكَ هَـٰذَا ۖ قَالَ نَبَّأَنِىَ ٱلْعَلِيمُ ٱلْخَبِيرُ ٣
Ва из асарра-н-набийю ила баъЗи азваҷиҳӣ ҳадӣсан фа ламма набба-ат биҳӣ ва азҳараҳуллоҳу ъалайҳи ъаррафа баъЗаҳу ва аъраЗа ъан баъЗ. Фа ламма наббааҳа биҳӣ қолат ман анбаака ҳаза. Қола наббааниял Ъалӣму-л-Хабӣр.
Ва чун Пайғамбар ба сӯйи баъзеи азвоҷи худ суханеро пинҳон гуфт, пас, чун он зан он сирро ифшо кард, Аллоҳ Пайғамбарро бар он сир огоҳ сохт ва Пайғамбар баъзеи он хабарро (ба он зан) шинос кард ва аз баъзеи дигар эъроз кард. Пас, чун Пайғамбар ба он хабар он занро хабар дод, он зан гуфт: «Кӣ туро ба ин хабар дод?». Гуфт: «Маро Худои донову хабардор хабар дод!».
66:3