إِن تَتُوبَآ إِلَى ٱللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا ۖ وَإِن تَظَـٰهَرَا عَلَيْهِ فَإِنَّ ٱللَّهَ هُوَ مَوْلَىٰهُ وَجِبْرِيلُ وَصَـٰلِحُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۖ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ بَعْدَ ذَٰلِكَ ظَهِيرٌ ٤
Ин татуба илаллоҳи фақад сағат қулубукума. Ва ин тазаҳаро ъалайҳи фа инналлоҳа Ҳува мавлаҳу ва Ҷибрӣлу ва солиҳу-л-муъминӣн. Ва-л-малаикату баъда залика заҳӣр.
Агар ҳар дуи шумо ба сӯйи Аллоҳ тавба кунед, (хуш бошад), ба дурустӣ ки дилҳои шумо моилу каҷ шудааст. Ва агар (ба ранҷонидани Пайғамбар) бо якдигар муъованат кунед, пас, ҳамоно Аллоҳ корсози ӯст ва Ҷабраил ва мардуми шоистаи аз мусалмонон ва фариштагон низ баъд аз ин (ӯро) мададгоранд.
66:4