وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَـٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَـٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَـٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ٣١
Ва мо ҷаъална асҳоба-н-нори илло малйиката-в ва мо ҷаъално ъиддатаҳум илло фитната-л лил лазӣна кафару ли ястайқина-л-лазӣна уту-л-китоба ва яздода-л-лазӣна оману ӣмона-в ва ло яртоба-л-лазӣна уту-л-китоба ва-л-муъминуна ва ли яқула-л-лазӣна фӣ қулубиҳим-м мараДу-в ва-л кофируна мо за ародаллоҳу би ҳозо масало. Казолика юДиллуллоҳу ма-н яшйу ва яҳдӣ ма-н яшйъ. Ва мо яъламу ҷунуда Раббика илло Ҳу. Ва мо ҳия илло зикро лил башар
Ва қарор надодем муваккалони Дӯзахро, магар фариштагон, нагардонидем шумори фариштагонро магар имтиҳон аз барои касоне, ки кофир шуданд, то яқин кунанд касоне, ки онҳоро Китоб дода шуд. Ва то зиёда шавад имони касоне, ки имон оварданд ва то аҳли Китоб ва муъминҳо шак накунанд ва то касоне ки дар дилҳояшон беморист ва кофирон бигӯянд: «Аллоҳ ба ин мисолу достон (адади нуздоҳ) чӣ чиз ирода кардааст?» Ҳамчунин Аллоҳ шахсеро хоҳад, гумроҳ мекунад ва касеро, ки хоҳад, ҳидоят мекунад ва лашкари Парвардигори туро ҷуз Худаш касе намедонад. Ва ин ҷуз панд барои мардум чизи дигаре нест.
74:31