مَا كَانَ لِنَبِىٍّ أَن يَكُونَ لَهُۥٓ أَسْرَىٰ حَتَّىٰ يُثْخِنَ فِى ٱلْأَرْضِ ۚ تُرِيدُونَ عَرَضَ ٱلدُّنْيَا وَٱللَّهُ يُرِيدُ ٱلْـَٔاخِرَةَ ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌۭ ٦٧
Ма кана ли набиййин ай якуна лаҳу асро ҳатта юсхина фи-л-арЗ. Турӣдуна ъараЗа-д-дунйа валлоҳу юрӣду-л-ахираҳ. Валлоҳу Ъазӣзун ҳакӣм.
Барои пайғамбаре сазовор набуд ки ба дасти вай асирон бошанд, то ин ки дар рӯйи Замин куштори бисёре ба вуҷуд орад. (Эй муъминон, шумо) моли дунёро мехоҳед ва Аллоҳ маслиҳати охиратро мехоҳад. Ва Аллоҳ ғолибу боҳикмат аст.
8:67