وَمَا كَانَ ٱسْتِغْفَارُ إِبْرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَن مَّوْعِدَةٍۢ وَعَدَهَآ إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥٓ أَنَّهُۥ عَدُوٌّۭ لِّلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ ۚ إِنَّ إِبْرَٰهِيمَ لَأَوَّٰهٌ حَلِيمٌۭ ١١٤
Ва ма канастиғфару Иброҳӣма ли абӣҳи илла ъам мавъидати-в ваъадаҳа иййаҳу фа ламма табаййана лаҳу аннаҳу ъадувву-л лиллаҳи табарра-а минҳ. Инна Иброҳӣма ла авваҳун ҳалӣм.
Ва набуд мағфират хостани Иброҳим барои падараш, магар аз рӯи ваъдае, ки онро ба падари худ ваъда карда буд. Пас, чун Иброҳимро зоҳир гашт, ки падари ӯ бе шак, душмани Худост, аз вай безор шуд. Ҳаройина, Иброҳим аввоҳ (зоракунанда) ва ҳалим (бар озорҳо сабркунанда) буд.
9:114