وَعَلَى ٱلثَّلَـٰثَةِ ٱلَّذِينَ خُلِّفُوا۟ حَتَّىٰٓ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ ٱلْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوٓا۟ أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ ٱللَّهِ إِلَّآ إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ ١١٨
Ва ъала-с-саласати-л-лазӣна хуллифу ҳатта иза Зоқат ъалайҳиму-л-арЗу би ма раҳубат ва Зоқат ъалайҳим анфусуҳум ва занну ал-ла малҷаа миналлоҳи илла илайҳи сумма таба ъалайҳим ли ятубу. Инналлоҳа Ҳува-т-Таввабу-р-Раҳӣм.
Ва ҳамчунин раҳмати Аллоҳ бар он се нафаре, ки бозпас дошташуда буданд, шомил шуд. То он ҷо ки бар онҳо Замин бо вуҷуди фарохияш танг шуд ва бар онҳо ҷонҳояшон танг шуд ва яқин карданд, ки аз ғазаби Аллоҳ паноҳе нест, магар ба сӯйи Вай. Пас, дари тавбаро, то ин ки онҳо тавба кунанд, ба рӯи онҳо кушод. Албатта, Аллоҳ Зоти тавбапазиру меҳрубон аст.
9:118