وَإِذَا مَآ أُنزِلَتْ سُورَةٌۭ فَمِنْهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمْ زَادَتْهُ هَـٰذِهِۦٓ إِيمَـٰنًۭا ۚ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ فَزَادَتْهُمْ إِيمَـٰنًۭا وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ١٢٤
Ва иза ма унзилат суратун фа минҳум-м ма-й яқулу айюкум задатҳу ҳазиҳи ӣмана. Фа амма-л-лазӣна аману фа задатҳум ӣмана-в ва ҳум ястабширун.
Ва чун сураеро нозил карда шавад, пас, баъзе аз мунофиқон касе ҳаст, ки мегӯяд: «Дар ҳаққи кадом яке аз шумо ин сура имонро афзун кардааст?». Аммо ононе, ки имон овардаанд, ба таҳқиқ, ин сура барои онҳо имонро зиёда намудааст ва онҳо шодмон мешаванд.
9:124