وَإِذَا مَآ أُنزِلَتْ سُورَةٌۭ نَّظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ هَلْ يَرَىٰكُم مِّنْ أَحَدٍۢ ثُمَّ ٱنصَرَفُوا۟ ۚ صَرَفَ ٱللَّهُ قُلُوبَهُم بِأَنَّهُمْ قَوْمٌۭ لَّا يَفْقَهُونَ ١٢٧
Ва иза ма унзилат суратун-н-назара баъЗуҳум ила баъЗин ҳал ярокум-м мин аҳадин суммансарафу. Сарафаллоҳу қулубаҳум би аннаҳум қавму-л ла яфқаҳун.
Ва чун сураеро нозил карда шавад, баъзеи аз онҳо ба сӯйи баъзе назар мекунанд ва мегӯянд: «Оё касе шуморо мебинад»? Пас, (бар нифоқи худ) бозмегарданд. Аллоҳ дилҳои онҳоро бо ин сабаб бозгардонидааст, ки онҳо гурӯҳе ҳастанд, ки намедонанд.
9:127